Voorpagina Algemeen, Cultuur, Ervaringen, Grappig, Humor, Ingezonden, Lifestyle, Maatschappelijk, Opmerkelijk, Persoonlijk, Samenleving

Verdwaald in de kantine

Na een lange tijd zoeken, vond ik dus eindelijk een baan op redelijk niveau. Dan heb ik het over een baan waarbij ik mijn jas kon ophangen, zonder bezorgd te zijn dat de oordopjes uit mijn jaszak weggeritst zullen worden. Vooraf had ik begrepen dat een nette spijkerbroek en een overhemd genoeg was om met de bedrijfscultuur mee te gaan en ik had ook een nette baard laten staan om mijn offerfeest-swag nog enige tijd te kunnen continueren. Nou leuk, nieuwe uitdaging…!

Eenmaal op locatie aangekomen, viel het me al snel op dat ik het jongste personeelslid was, en de enige persoon met een beetje pigment op het gezicht. Ik had ook al snel in de gaten dat mijn offerfeest-swag in vergelijking met de klederdracht van mijn 55+ collega’s overkwam als ‘straight outta Compton-ghetto style’, ondanks dat ik netjes een overhemd droeg. Ik stelde mij voor, leerde hoe ik moest kopiëren en hoe ik koffie uit een apparaat kreeg en volgde instructies. Leergierig en ijverig als ik ben, deed ik vooraf heel wat research over de onderwerpen die wij zouden behandelen, en speculeerde ik vooraf al wat ik zou doen met mijn eerste loon. Maar met één ding hield ik geen rekening…

Stipt om 12:30 schijnen al mijn collega’s naar het bedrijfsrestaurant te gaan om lekker te eten en te kletsen. Hoewel ik wat boterhammen bij me had, wilde ik van het moment gebruik maken om mijn collega’s beter te leren kennen en besloot ik dus om mee te gaan. Dit zou uiteindelijk de grootste uitdaging van het werk blijken. Ik wist namelijk totaal niet wat de Nederlandse eet-etiquette was en mijn enige publieke vertoning op het culinaire gebied, bestond uit het eten van shoarma-schotels en het drinken van ayran met de plaatselijke allochtonen.

Ik kende dus alleen de Turks-islamitische eet-etiquette en die gaat als volgt: je wast je handen, je zegt bismillah (in naam van God), je eet zittend (vroeger op de grond), je eet met je rechterhand, je eet van de randen van het bord en van hetgeen wat voor je ligt (als er collectief van een schaal/bord wordt gegeten), en het liefst eet je tot er geen kruimel of stukje rijst overblijft. Maar hoe gaat dit in het Nederlands?

Een beetje soep, een kom met salade en een sneetje bruinbrood. Het moet wel lukken om dit te eten toch? Stiekem keek ik af van mijn directrice en een andere collega. Maar beiden hadden andere voedselwaren en aten in andere tempo’s. Eerst mijn directrice die haar brood netjes smeerde en vervolgens met mes en vork in stukken sneed. Aha zei ik, dus brood moet je snijden. Voorzichtig sneed ik mijn lege bruinbrood met harde korsten. Mijn andere collega daarentegen, had geen beleg op haar brood en brak het in stukjes met haar handen. Verrek! Welke is nou juist? Ik trok de conclusie dat een leeg brood met handen en een belegd brood met mes en vork verdeeld moest worden en dus ging ik door met mijn handen. Een beetje schamend en blozend, heb ik enkele dagen doorgebracht. Na drie dagen zag ik voor het eerst een allochtoon in het restaurant en ik zag zijn ogen glinsteren toen hij mij zag. I know how you feel bro…

Lang verhaal kort gemaakt: ik ben de etiquette nog steeds aan het leren. Maar dat is niet het doel van dit verhaal. Ik weet dat er in mijn kring veel meer mensen zijn die te weinig autochtone vrienden hebben en die later ook een cultuurshock zullen beleven wanneer ze op de werkvloer komen. Bereid je nu al voor op dit soort dingen en durf buiten je oevers te treden en contact te maken met anderen. Ik had zelf weinig voorbeelden die mij voorgingen op het gebied van universitair werk, maar de komende generaties zullen meer voorbeelden hebben. Benut deze kennis dan ook! En ik? Ik zal de komende tijd ‘veilige’ etenswaren halen en heel veel observeren. Wie weet, misschien val ik hierdoor zelfs af.

Afbeelding: pixabay.

avatar

Mehmet Aslan is afgestudeerd antropoloog die zijn culturele straatbagage nog niet helemaal van zich af heeft weten te schudden. Hij voelt zich af en toe de spreekwoordelijke vreemde eend in de bijt, maar is er niet bang voor om dit ironisch in te zetten. Deze geboren Rotterdammer, die traditioneel is opgevoed, probeert zijn plek te vinden binnen de maatschappij en creëert een eigen hokje als hij ergens anders niet in past.

Lees andere stukken van Mehmet