Voorpagina Algemeen

In Memoriam: Abdullah Haselhoef (1968 – 2018)

Ja, Abdullah. Vanaf het moment dat ik voor het eerst het bericht hoorde van je overlijden, kon ik alleen nog voor me uit staren. De film van de jaren tachtig van de vorige eeuw werd voor me afgedraaid. Als veertienjarige stond je voor mijn neus met een stralend gezicht en je vertelde mij dat je ouders je vrij hadden gelaten in het kiezen van een religie. ‘Ik heb gekozen voor de Islam!’ zei je. Vanaf die dag heb ik je ongeveer 10, 15 jaar soms dagelijks, soms wekelijks, gezien.

Dus ik mag misschien zeggen dat ik je ken.. dat ik je heb gekend. En dat is heel iets anders dan wat er nu – door het journaille over je wordt geschreven en over je wordt gezegd. De dingen die over je worden geschreven en gezegd komen van mensen die je absoluut niet hebben gekend. De leugen regeert over jou. Daarom ben ik blij dat ik in de aula van begraafplaats Westduin Ockenburg het volgende over jou heb mogen zeggen. 

Altijd als Abdullah een kamer binnen kwam, kwam er rust binnen. Hij had innerlijke rust, dat hebben niet veel mensen, ook de helft van de moslims bestaat uit zenuwlijers. Abdullah was rustig. Als hij binnenkwam was er aanwezigheid, of ‘huzur’. Dit betekent dat je van binnen een soort evenwicht hebt bereikt. Dat je in de wereld maar niet van de wereld bent.  

Abdullah was een figuur van de dialoog. Hij ging het gesprek aan met gelovigen van alle soorten; van alle religies en van alle kleuren en geuren. Dat komt omdat hij binnen de uiterlijkheden van religie de kern kon ontdekken, de abstractie van geloof. Hij kon herkennen dat iemand geloofde, wat ook zijn uiterlijke ceremoniën en rituelen waren. En dat maakte hem een ideale dialoogfiguur. Die eenvoud van binnen kunnen komen in de ander, dat hebben niet veel mensen. Die eenvoud van de empathie, van je kunnen verplaatsen in wat een ander voelt, maakt hem geschikt voor geestelijk verzorger. Hij had een ontroerende persoonlijkheid en velen van ons hebben het van dichtbij meegemaakt, Abdullah kon iets van geloof overbrengen.

Hij vertelde een aardige anekdote. Iemand kwam naar de ruimte van de geestelijke verzorging in Parnassia, voor een gesprek en Abdullah was er nog niet. De patiënt vroeg aan een katholieke geestelijk verzorger die daar rondliep, ‘Waar is Allah?’ Abdullah was voor hem Allah. Natuurlijk was het een psychiatrische patiënt. Maar dat betekent dus dat iemand met zijn aanwezigheid Allah’s aanwezigheid voelbaar kan maken. Dat is eigenlijk onze opdracht. Dat wil zeggen, de opdracht van mensen die zich bezighouden met de spiritualiteit van de Islam en zichzelf soefi noemen … Abdullah was een soefi. En hij was op weg om steeds beter te worden. Hij werkte aan zijn eigen verbetering, en ging de botsing aan als hij iets niet begreep. Ook durfde hij op zijn standpunten terug te komen. En opnieuw te gaan kijken hoe het eigenlijk echt zat. Dat is belangrijk want als wij twee stappen vooruit doen, denken we dat we er al zijn..

En dan nu over hem zeggen dat hij zijn diploma niet had gehaald. Daarover kan ik zeggen: Abdullah, je was inderdaad pionier in de praktijk van de moslim geestelijk verzorging en helemaal op je plaats in de psychiatrie. Je zag (en ziet nog vaak) gebeuren dat opleiding en diploma niet de enige criteria zijn. Sommige met diploma beladen geestelijken zijn in de praktijk lichtgewichten en andersom blinken ongediplomeerde natuurtalenten uit.

Abdullah was de eerste moslim geestelijk verzorger die participeerde in de klinische pastorale vorming. Aan die KPV-training deden tot dan toe alleen rk en pc geestelijk verzorgers mee en sporadisch een humanist. De ‘magie’ had hij al. Hij vond zijn weg, het verhaal kwam uit z’n hart. Hij had uiteindelijk jarenlange werkervaring als geestelijk verzorger, voltooide de klinische pastorale vorming en had dus recht op Erkenning Verworven Competenties (EVC).

Desondanks hebben een aantal mensen – en daar hoor ik bij – hem afgeraden om teveel in de media te verschijnen en kijk hoe de media nu terugslaan.. Je zou toch denken dat er een waarde als algemene beschaving bestaat, die zelfs journalisten ervan weerhoudt vuil over iemand uit te storten, die op zo’n brute wijze uit het leven is gerukt. Maar nee, de journalistieke luiheid op het gebied van gedegen onderzoek viert hoogtij.

Misschien kunnen sommige mensen zich nog herinneren dat hij een speech hield in de Domkerk in Utrecht met die stralende tulband van hem op.. de koninklijke familie zat daar, iedereen zat daar. En hij mocht dat doen. Alsof een lichtstraal uit de hemel kwam en hem liet spreken zoals hij sprak. Allah schonk hem zijn momentum. Dat is een enorme verrijking voor de luisteraars als ze beseffen waar  ze naar luisteren.

Abdullah was op weg, zoals wij allemaal op weg zijn. Zoals we hier bij elkaar zitten, is er niemand van ons zondeloos, foutloos. Er bestaan geen foutloze mensen.. Maar op het moment dat er niemand was om namens de islam iets te zeggen, in een kerk, in een synagoge, of een tempel, was hij er en daar kunnen we alleen maar dankbaar voor zijn. Hij herkende iets van het geloofsgebeuren wat daar plaats vond. De meeste moslims zouden hun schouders ophalen en absoluut niet naar binnen willen.. Dat is een soort durf waarmee hij over geloof durfde te spreken, te midden van anders gelovigen, dat doet niet iedereen. En dat je dan ook kunt begrijpen hoe die ander in zijn geloof zit en welke moeilijkheden die heeft met zijn geloof. En dat je misschien vanuit de islam iets kunt aanreiken van een diep gevoel, een medegevoel, en iemand denkt dan ‘hij begrijpt mij.. hoe kan het bestaan… hij begrijpt me…’  Dat is dan zo’n prachtig moment waarop Abdullah mensen bij de hand kon nemen. Abdullah had, zeker gezien zijn leeftijd, nog veel kunnen betekenen voor de begeleiding van moslims met geestelijke problemen en alles wat aankleeft aan integratiekwesties.

We herdenken Abdullah als iemand met de eigenschap om iets te doen wat het hart raakt. Dat is het belangrijkste wat je kunt doen in je leven; iets ten goede doen wat een ander in zijn hart raakt..

Abdullah heeft vanuit zijn hart gewerkt, moge Allah dat daarom verlichten.  Hij heeft het verdiend. Moge het koranvers Allah is het licht van hemel en aarde, ‘zich manifesteren in Abdullah’s graf. 

Dat vrede van de Eeuwige over en met hem mag zijn. 

Volg Wij Blijven Hier! ook op Twitter



 

12 Reacties op In Memoriam: Abdullah Haselhoef (1968 – 2018)

  1. avatar Muhammad says:

    Ik zag hem een keer in de moskee. Het was jaren terug nadat hij weggepest was van Nederland, zijn zoontje had verloren, en een onterechte celstraf had uitgezeten. Een werkelijke heksenjacht, en waarom?

    Gekleed in traditionele Naqshbandi gewaad schitterde hij als een ridder op tv, met een tegenmacht in de media als barend en van dorp, Jan Mulder en overig gespuis ging hij het gesprek aan. In een moeilijke tijd deed hij zijn uiterste best om het scheefgetrokken beeld over de islam recht te zetten. Ja, dan ben je niet een man… nee, je bent dan een voorbeeld voor de schriftgeleerden. Je neemt het risico, aan de schandpaal genageld te worden; neen sterker nog het is een feit. Maar dat is een kleine offer wanneer je van God en de Profeet en de islam houdt.

    Heb het altijd erg gevonden dat de overige geleerden hem zo in de steek hebben gelaten.

    Ik zie het als mijn eer dat ik die dag in de moskee na het vrijagsgebed opstond, naar hem toeliep en met een glimlach hem trots de hand heb mogen schudden.

    Hij was de titel Imam meer waard dan menigeen imams in Nederland. Moge Allah hem zijn verslippingen vergeven, en hem tot hen doen toebehoren die zonder oordeel het paradijs zullen betreden.

    Imam Abdullah Haselhoef (Rahimahullaah)

  2. avatar Daphne says:

    Wat verdrietig. Ik kende hem alleen via de stukken die ik van hem las op deze site. Hij leek me een lieve en wijze man. Moge zijn herinnering tot zegen zijn.

  3. avatar meliha says:

    Leven is te kort om met ‘Hollandse allochtonen dingetjes’ ‘integratie discussies’ ‘Pauw en Witteman tafelgast’, ‘Eva Jinek’, ‘moslim migrant moskee’, 60- jaar durende never ending story bezig te houden. Altijd maar in de verdediging, altijd maar als die moslim, die buitenlander uitgenodigd worden op bijeenkomsten, op tv, overal .. nooit jezelf kunnen zijn, wat vermoeiend. Altijd maar een vertegenwoordiger zijn, altijd maar uitleggen, uitleggen, uitleggen, uitleggen. “Nee, we zijn geen terrorist, nee, we zijn niet streng, nee, we zijn geen dierenbeulen.” Die niet-gelijkwaardige relatie zal de komende 200- jaar duren. Doe iets voor je achterban i.p.v. je energie te steken in mensen die je toch al haten. Kijk hoe ze schrijven achter zijn rug. “De omstreden imam”. Haters gonna hate.
    Abdulwahid van Bommel zal sterven. Muhammed zal begraven worden. Daphne zal gecremeerd worden en in de vergetelheid raken.
    Maar woorden ‘Rotterdam, moskee, Pim Fortuyn, Wilders, omstreden imam, arbeiders, hoogopgeleide moslims, Kut Marokkanen, treitervloggers, hangjongeren, islam, Nederlandse identiteit. halal, alcohol, varkensvlees’ zullen oneindig op tafel gelegd worden. Alle “agressieve aanvallen’ zullen maandelijks, jaarlijks opgewarmd en gepresenteerd worden. Jaar in jaar uit. En er zullen nieuwe Abdullah Haselhoefs opstaan en aan tafel schuiven. Met goede bedoelingen zullen zij alles weer proberen uit te leggen. Ze zullen hun leven wijden aan “herstellen beeldvorming”. Ook zij zullen sterven zonder waardering en begrip. Zij zijn de slachtoffers van het media-monster. Ze worden met huid en haar opgevreten. Ze lijken een ‘somebody’ , maar zijn eigenlijk een ‘nobody’. Alleen maar goed voor de kijkcijfers. Probeer niemand te overtuigen. Leef je leven en redt de moslims.

  4. avatar meliha says:

    Mensen leven in een hyperrealiteit. Alles wat het Hilversumse Mediapark hen doelbewust voorschotelt nemen ze aan, praten erover, laten zich erdoor beïnvloeden. Mensen worden gestuurd in hun handelen, taal en emotie. Ze worden subtiel een bepaalde richting op gestuurd. En voordat ze het weten zitten ze in hun hoofd en fysiek in een totaal andere realiteit. Ze worden partner in crime, gesprekspartner aan tafel, slachtoffer in verdediging. Zij krijgen een nieuwe rol, een nieuwe vorm, een nieuwe taak. Hun zelf-beeld en zelf-definitie veranderd.
    Hoeveel mensen hebben vaak niet het gevoel dat ze in een neppe geconstrueerde ‘realiteit’ leven?
    Dat dit door anderen een opgelegde gecreëerde realiteit is. Daarom moslims focus je op wat er echt toe doet. Wat echt echt belangrijk is. Maak je eigen agenda, je eigen plan, leef je eigen leven. Laat je niet inpalmen.

  5. avatar Rosalinda says:

    Abdullah Haselhoef heb ik leren kennen als een zeer vriendelijke, beschaafde man die openstond voor dialoog, discussie en kritiek. Het spijt me erg dit te horen. Inna lillahi wa inna ilayhi raji3un. Kondreman, te Gado wani, w’o shyi makandra na hemelkondre na yandasei.

  6. avatar dr. saima salahuddin says:

    Frank Abdullah Haselhoef was my best friend beyond brotherhood.
    I lost him that morning in a car accident 2 days after I spoke to him from Dubai.
    He had too much love to give to everyone…. many times silently.
    Many didn’t understand that he needed a true love back.
    The combination of hus Wisdom and simplicity was not digested by many.
    His body is back to our Lord but the same Lord has left his Love behind with us.

    I haven’t missed anyone so much since ages.

    Abdullah had recently said to me.

    ‘Every day trying to improve yourself or others, has been a day worth living ‘.

    I believe may be he had already given enough to this world.

  7. avatar Daphne says:

    Doe toch niet altijd zo ongezellig, Meli. Ik word niet gecremeerd maar begraven met een leuk rozenstruikje erop.

  8. avatar Daphne says:

    Dear Saima,
    Beautiful words spoken out of true friendship.
    I am very sorry for your loss. May his memory be a blessing.

  9. avatar meliha says:

    @Daphne

    Wat is er ongezellig aan de dood? Jij bent diegene die negatief doet. De dood is gewoon een transformatie van de beperkte materiële stoffelijke wereld met natuurwetten naar een andere dimensie. Je doet je jas uit (lees: je lichaam) en gaat gewoon verder. (Sommigen onder onder ons hebben op deze wereld al een hogere bewustzijn en ervaren op hetzelfde moment ook al het immateriële.) Ik zeg dat iedereen vergankelijk is. Wat is daar negatief aan?
    De kunst is om tijdens je leven het Hogere te ervaren en je erdoor te laten leiden.
    Dat kan alleen als je een vredig hart hebt en oprecht het beste wilt voor anderen.
    En Allah veelvuldig gedenkt.
    Maar er is een valkuil … je kan teveel geven aan de verkeerde mensen. Je moet niet in extremen handelen. Mensen hebben de neiging om door afwijzing zich juist meer vast te klampen aan de mensen die hen afwijzen. Zij willen al dat negativiteit niet accepteren en denken de ander te kunnen overtuigen en de relatie te kunnen herstellen.
    Vooral welwillende goedhartige mensen als Haselhoef moeten oppassen. Hoe harder ze proberen om goed te zijn, hoe harder ze worden neergesabeld. Hoe harder ze worden afgewezen en worden weggezet als “de omstreden imam”.
    Belangrijk is dat je tussen al dat ruis je vast blijft houden aan je prioriteiten, aan wat er echt toe doet. En niet in een hyperealiteit gaat leven of de realiteit gaat romantiseren, wat veel soefi’s doen.
    Als er een hyena tegenover je staat, dan moet je niet zeggen: “Ach, wat een lieve hond. Ik heb heb zoveel liefde en barmhartigheid in mij, die ik je wil geven.” Het gaat er niet alleen om om wie wij zijn, maar wie wij tegenover ons hebben. Bij wie wij aan tafel zitten.
    Allah en de engelen zijn getuige. Alles met mate, gericht en gedoseerd.

  10. avatar Daphne says:

    Meli, ik bedoelde dat ik het ongezellig vond dat je mij liet cremeren in plaats van begraven. Soort grapje. Laat maar.

    Natuurlijk is de dood niet ongezellig, de dood is immers het Eindeloze Niets. Ik laat mij niet leiden door niet bestaande opperwezens; wel door de wens er van dit op zichzelf totaal nutteloze bestaan iets prettigs te maken voor mezelf en mijn omgeving.

    Wat betreft je stukje over goede mensen die in de gunst willen komen bij ‘hyena’s’ heb je wel een punt. Al geloof ik aan de andere kant dat, terwijl mensen als Haselhoef zich kwetsbaar opstellen bij de verkeerde mensen, ze ook altijd weer een beetje liefde zaaien allerlei harten.

  11. avatar meliha says:

    Maar ook mensen die zich uitsluitend richten op hun eigen selecte achterban worden door de media zwart gemaakt. Gisteren in de NRC twee volle pagina’s over Abdullah Ozuturk uit Amsterdam. Dat hij een ronselaar is, een extremistische salafist, een gevaarlijke man. Dit is een vrij land. Het is zo makkelijk om iemand weg te zetten als “omstreden”. Waarom is die man gevaarlijk? Omdat hij jongeren onderwijst in goed gedrag? Niemand is perfect, maar om nou twee pagina’s vol over hem te gaan schrijven??? En gewoon op de man spelen…
    https://www.youtube.com/watch?v=WzWtTSLyizY

    Het houd niet op niet vanzelf…

  12. avatar GG says:

    @meliha

    Bismillah,

    Een remedie is het gevecht met jezelf aangaan, elke dag. Dat is namelijk het moeilijkst.

    Niet voor niets ging de profeet (vzmh) geregeld praten, bidden en smeken, met, voor en tegen zijn Allah. Afgezonderd van ieder andere ziel.

    Dan deert het niet wat iedereen vindt of denkt dan die willen aanhoren en luisteren, zo ook zij van de Djinn.

    De last is niet wat een muildier draagt, maar wel die hem heeft overbepakt.
    Als je je aanbiedt om te verhelderen dan weet dat men je zal belasten, want ook zij die niet willen horen of luisteren spitsen hun oren.

    Het leven is niet bedoelt om zoet of zuur te zijn, maar misschien is het wel de bedoeling om voldoening te vinden in de uitdaging die Allah ons voorschoteld.

    Zoals velen hun heil zoeken in een berg beklimmen, hun lichaam tot het uiterste dwingen, hun geest verwringen, het zoeken naar nieuw land met het verstand dat de aarde plats is ;-)

    Het is “subhanallah” hoe sterk en zwak ons lichaam en geest kan zijn.

    Allah weet het best.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.