Voorpagina Ervaringen, Islam, Maatschappelijk

Het Opvoeden van Koppig Khoetbapubliek

Elke vrijdag gaan er duizenden moslims naar de moskee om een preek te horen. Deze preek is bedoeld om het geloof dieper in je hart te vestigen en om je kennis over de islam te vergroten – zodat je je handelingen en gedrag ernaar kunt aanpassen. Soms lijken we dit niet goed te begrijpen. Zo ook die ene vrijdag dat ik bij een vrijdagspreek zat over opvoeding en onderwijs. Direct na de preek was er een perfecte mogelijkheid om die kennis direct toe te passen. Echter…

Enig gevoel voor ironie kun je mijn broeders en zusters niet ontzeggen. Recent zat ik in zomaar een grote stad, in zomaar een oude stadswijk, in zomaar een mooie multicultimoskee. Ik was daar toevallig omdat ik met mijn domme kop weer te laat was voor de vrijdagspreek te 010 en ik halverwege mijn reis daarom uitstapte in een andere stad.

De moskee lag in verbouwing. Ik herkende de voorzitter, die iedereen bij de ingang begroette. Fijne gozer. Tot mijn verbazing herkende ik de prediker ook – ik kon mijn blijdschap met moeite onderdrukken, maar ik ging toch echt weer eens een khoetba (preek) in het Nederlands horen! En mogelijk ook eentje met een maatschappelijk tintje, hoezee!

Met mijn zware tas en lange jas was het lastig manoeuvreren,  maar de broeders vooraan maakten heel lief ruimte voor me en aan de kant was een verhoging waar ik mijn spullen kwijt kon. Laat die preek maar beginnen!

Terwijl de khatieb (prediker/imam) op het trappetje met katheder staat en met zijn wekelijkse spirituele en pedagogische opfrisser begint, kijk ik om me heen: veel ouderen in de voorste rijen. Wat jongeren ertussen en naarmate je verder naar achteren kijkt worden het er steeds meer. Boven op het balkon begint het ook vol te lopen. Volgens mij hebben ze vrij nieuw tapijt en ook nog eens vloerverwarming, lekker!

De preek gaat vandaag over tarbiyya, ofwel: het opvoeden, onderwijzen, zorg dragen voor en verzorgen van de gemeenschap. Ik hou wel van dit soort preken.

Het roept op tot het nemen van eigen verantwoordelijkheid, tot de beste omgang met de mensen om je heen – je familie, vrienden, nabije omgeving en de wijdere maatschappij – met liefde, barmhartigheid, wijsheid en vooral: bewustzijn van de gunsten van je Heer en ze niet voor jezelf houden, ouwe gierigaard! (In die zin kwam het ophalen van geld voor de verbouwing van de moskee ook niet als een verrassing…)

De preek van de broeder vestigde verder de aandacht op het opvoeden van kinderen: je begint er niet mee als je kind begint te puberen. Je laat je vrouw er niet alleen voor opdraaien. Het begint met het creëren van een vertrouwensband tussen jou en je kind. Niet zomaar je kind in de moskee droppen maar uitleggen wat er gebeurt, niet te zwaar belasten met schreeuwerige preken, maar op rustige wijze bekend maken met de innerlijke en uiterlijke werkingen van het geloof. Enfin, allemaal normaal en rustig advies.

Halverwege de preek viel me op dat de broeder wat haperde in zijn woorden. Hij leek afgeleid, kon zich niet meer goed concentreren.  Kort daarna rondt hij zijn verhaal af en leidt hij het gebed.

Tijdens het gebed begint er een jong kind (1,5 of 2 jaar) te huilen. Het raakt enigszins in paniek. Als dit gebeurt, kun je niet zoveel doen als je aan het bidden bent. Als ouder kun je het kind wel oppakken tijdens je gebed en het dan op je arm dragen. Vaak kalmeert de kleine wel met zo’n geïmproviseerde knuffel.

Dit keer lukt dat niet en, toegegeven, het is dan best moeilijk om je aandacht bij het gebed te houden. De paniekkreet van een kleintje gaat rechtstreeks naar je hart. De imam houdt daarom zijn gebed kort zodat de vader zijn kind kan troosten. Dit is wat men noemt een sunnah – een handeling die de Profeet (vrede zij met hem) ook heeft verricht.

Het tonen van geduld met kinderen (en je broeders en zusters in het algemeen) is dat overigens ook. Niet iedereen lijkt daarvan op de hoogte, alhoewel die khoetba toch vooral daar over ging! Als gieren storten een aantal broeders zich na de preek op de jonge broeder met zijn verdrietige kind – waarom is die niet bij zijn moeder, pas meenemen als ie 7 is, ergens klinkt een onbarmhartig pak slaag door de woorden heen. De jonge vader krimpt zichtbaar ineen en verdwijnt naar achteren.

Als ik later de imam spreek, vertel ik hem hierover en vraag ik hem hoe hier mee om te gaan. Hij is echter nog steeds wat beduusd. Vlak voor zijn neus viel er tijdens zijn preek namelijk een broeder in slaap. En die snurkte luidkeels door zijn preek heen.

Tarbiyya in de moskee. Pfft, we hebben nog wel even te gaan geloof ik…

avatar

In het jaar dat Elvis stierf, werd Noureddine geboren. Op zijn negende kreeg hij een skateboard. Op zijn 20ste werd hij in Schotland verliefd op boeken. Op zijn 27ste werd hij moslim en vond hij zijn draai. Hij werkt in de gehandicaptenzorg en denkt soms dat hij bijna Arabisch kan lezen maar vraagt dan toch om een klinker. Hij jat de beste grappen van de missus, steun en toeverlaat sinds 2006. Af en toe vertaalt hij wat poëzie omdat het leven dan gewoon beter is.

Lees andere stukken van