Voorpagina Ervaringen, Gastarbeiders, Hulp

Taskeen 6 maanden later

Nazima schrijft als gastarbeider over haar ervaringen in het rampgebied in Pakistan.

28 oktober 2005 organiseerde ik met mijn zusjes een benefietavond voor Taskeen. Stichting Vluchtelingen vroeg mij om met eigen ogen eens te gaan kijken hoe de situatie daar na bijna 6 maanden is en ik zou de mogelijkheid krijgen om Taskeen en haar familie te ontmoeten.

Taskeen staat symbool voor de kinderen van het rampgebied in Pakistan. Het is een meisje van 4 jaar oud dat slachtoffer geworden is van de aardbeving. Bij haar is een onderbeen geamputeerd. Omdat ikzelf moeder ben, raakt haar situatie mij diep en wil ik mij voortaan extra inzetten voor meisjes met een handicap.

Ik ben geweest in NWFP en Jammu & Azaad Kashmir. In de steden staan de de getroffen huizen er nog maar voor de helft. Soms staat er nog een muur overeind. In de dorpen daarentegen, is behalve puin niets meer te zien. Het meest indrukwekkende vond ik Neelum Valley. Een prachtig gebied, veel groen, veel natuur… een stukje paradijs op aarde. De dorpsmensen zijn begonnen met het reconstrueren van hun huizen. Waar ze de kracht en energie vandaan halen, is werkelijk onvoorstelbaar. Ze zijn getraumatiseerd: eerst hun huis dat er niet meer staat, dan ook nog een familielid dat gestorven is. Dan nog de kracht, moed en energie vinden is bijzonder. Het geloof in Allah houdt ze letterlijk op de been. De mensen zien het als een test van Allah wat hun overkomen is en vinden dus dat ze beter hun best moeten doen. Voor mij is dat moeilijk te begrijpen.

Met Taskeen gaat het nu stukken beter. Ze heeft een kunstbeen en ze kan al aardig lopen. Het is een vrolijk en verlegen meisje met mooie grote blauwe ogen. Waarom zij alle aandacht krijgt? Ik denk dat het haar lot was. Toevallig waren de mensen van Netwerk daar, toen ze binnen werd gebracht in het geïmproviseerde ziekenhuis. Het had ieder ander kind kunnen zijn, maar het is Taskeen geworden. Haar revalidatieproces is niet goed begonnen en dat merkt ze zelf ook door het lopen. Zij moet eigenlijk de tijd krijgen om goed te kunnen revalideren. Doordat haar vader kostwinner is, kan hij niet altijd vrij krijgen om zijn Taskeen naar het ziekenhuis in Karachi te brengen (helemaal aan de andere kant van Pakistan).

De wederopbouw gaat mondjesmaat. Ik heb zelf de indruk dat de mensen in de dorpen wat actiever zijn dan de mensen in de steden. De dorpsmensen zijn al begonnen met het reconstrueren van hun huizen. Wat ik erg vond om te horen, was dat de overheid had besloten de tentenkampen per 31 maart 2006 te sluiten. Alle faciliteiten op de tentenkampen worden gestopt. De mensen worden vrijwillig gevraagd om te vertrekken. Maar ja hoe vrijwillig is het als er geen voorzieningen meer zijn in de tentenkampen?

Ik ben erg onder de indruk van de situatie daar en ik besef me, nu ik weer terug ben in Nederland, dat ik alles waardeer dat vanzelfsprekend lijkt. Water, stroom, een dak boven je hoofd, eten, drinken, familie… Al het andere is eigenlijk luxe. Ik moet misschien leren erg tevreden te zijn met wat ik heb en daar Allah zeer dankbaar voor te zijn.

Zie hier een aantal foto’s


Nazima Shaikh (32) ging op uitnodiging van Stichting Vluchtelingen naar het rampgebied in Pakistan. Zij wilt haar ervaringen delen met iedereen en heeft daarom ook een dagboek bijgehouden, die binnenkort komt te staan op www.vluchteling.nl. Vanavond om 20.30 is Nazima te zien op Netwerk.

avatar

Wij Blijven Hier werd in 2005 opgericht, omdat ze vonden dat ze er nog niet waren. Inmiddels zijn ze 3000 bijdragen rijker, die vrijwillig door beginnende én gearriveerde verhalenvertellers worden geschreven. Verschillend van columns, persoonlijke ervaringen tot verborgen nieuwsfeitjes. Ze kijken op hun eigen manier tegen de wereld aan, en vertellen zélf het verhaal. Wie zijn ze? Kijk om u heen. Want ze zijn hier. Zij Blijven Hier!

Lees andere stukken van de WBH Redactie