Voorpagina Ervaringen, Gastarbeiders

Joodse Ziel

Naeeda Aurangzeb is gastarbeider vanuit Israël bij wijblijvenhier.nl

Heel lang geleden werden er kleine baby meisjes ontvoerd uit het ouderlijke huis. De kleine, schattige meisjes werden afgevoerd naar verre streken. Vele tranen en wanhopige kreten vulden het huis van de verdrietige ouders. Niemand weet wat er met de baby meisjes is gebeurd. Sommigen vermoeden dat de meisjes zijn vermoord en anderen denken dat de meisjes opgroeiden in verre streken tot volwassen vrouwen, zonder te weten dat zij dochters van het joodse volk waren.

Waar en wanneer werden deze meisjes ontvoerd en door wie? Wetenschappelijke bewijzen kan ik niet vinden, maar de joodse winkeleigenaresse in Jeruzalem, van wie ik dit verhaal voor het eerst hoorde, heeft alle antwoorden. Eeuwen geleden werden deze dochters van Israël ontvoerd door niet joden, soms moslims, soms christenen. De meisjes werden naar landen als India en China vervoerd. Ja, ja, de dame weet het zeker…net zo zeker als dat ik een erfgename van deze meisjes ben. Ze streelt me over mijn voorhoofd en zucht..’jij bent een joodse ziel, het kan niet anders dan dat jij afstamt van deze vrouwen, het zou zelfs kunnen dat jij een ontvoerde baby bent..’

Wat maakt dat zij besluit dat ik een joodse ziel ben? Het antwoord krijg ik laat op de avond, in een overvolle minibus van Jeruzalem naar Tel Aviv. In het donker kan ik de man naast mij niet goed zien, maar zijn volle baard en keppel doen me vermoeden dat hij een rabbijn is. Ja, inderdaad hij is een rabbijn uit Haifa en gespecialiseerd als besnijder. In het ziekenhuis verricht hij de besnijdenis bij jongetjes. We raken aan de praat, hij in het Hebreeuws met hier en daar wat Arabische woorden en ik in het Engels met hier en daar wat Hebreeuwse en Arabische woorden. Vlak voor we uit de minibus stappen neemt hij mijn hand in zijn hand, zucht diep en zegt met een trillende stem: ‘ Jij, jij hebt een joodse ziel. Het is de barmhartigheid en zachtheid in je ogen, de zuiverheid van je blik. Jij bent een ware joodse ziel.’

‘Joodse ziel, christen ziel, moslim ziel? Zijn zielen niet allen afkomstig van een en dezelfde ziel?’ Het leek mij een gepaste opmerking, maar nee, voor de rabbijn is het toch niet goed genoeg. Blijkbaar is hij van menig, dat vriendelijkheid alleen maar joods kan zijn. Natuurlijk voel ik me vereerd dat mijn vriendelijke, zachte blik, hem niet is ontgaan in het pikkedonker van de minibus. Het heeft ook iets gastvrijs, dat deze man des Gods mij beschouwt als een van de zijnen. Lachend leg ik de goedbedoelde woorden naast me neer, net zoals ik doe met de dagelijkse vraag wanneer ik mij ga bekeren tot het jodendom. 

Tot voor kort dacht ik altijd dat er onder joden geen bekeringsdrang bestond, blijkbaar had ik het mis. Formeel bestaat er geen bekeringsdrang, het is zelfs bijna onmogelijk je te bekeren, maar informeel bestaat er wel degelijk een bekeringsdrang. Vele malen per week wordt mij de vraag gesteld, wanneer ik me ga bekeren. De vraag wordt me gesteld tijdens de Hebreeuwse les, in een eetcafé, in een park, in een minibus en ga zo maar door. De mooiste ‘bekeringsgesprekken’ had ik met een groepje kinderen in een orthodox-joodse wijk in west Jeruzalem. Er werd mij uitgelegd dat alles van God is en dat het stom is dat ik als moslim in Saddam Hussain geloof als zijnde mijn God…maar zij zouden bidden voor mij, opdat God mij het licht van het jodendom zou tonen en opdat ik zou terugkeren naar Jeruzalem. ‘Amen’, zeg ik voor het laatste deel van het gebed. 


Zij aan zij bidden tot God

Vaak roepen deze gesprekken herinneringen op aan gesprekken in Nederland. Hoe vaak heb ik niet aan tafel gezeten met vrienden, die probeerden een niet moslim het licht te laten zien? Een van mijn beste niet-moslim vriendinnen was getrouwd met een moslim, zij sprak Arabisch, was erg gastvrij, en vastte zo nu en dan mee tijdens de ramadan. Volgens moslimvrienden was zij een moslima, maar weigerde dat te erkennen… Een ware moslim ziel? 

De joodse kinderen beloofden voor mijn ziel te bidden, een gebed dat ik aanvaard, omdat ik geloof dat een gebed gedaan vanuit een zuiver kinderhart nooit kwaad kan. De rabbijn blijft bij zijn mening dat mijn ziel alleen maar een joodse ziel kan zijn, omdat goedheid joods zou zijn, een vriendelijk gebaar dat ik naast mij neerleg. Voor mijn gevoel draagt het teveel hoogmoed in zich. Het is dezelfde afkeer voor hoogmoed, die mij ervan weerhoudt goedheid, vriendelijkheid en zuiverheid te bombarderen tot islamitisch.

 
Het gesprek met de kinderen vind plaats tijdens een herdenking van een vernietigd Palestijns dorp. De politie is aanwezig om de huidige joods orthodoxe bewoners op afstand te houden. Het gesprek dat ik had met de kinderen vond plaats na de herdenkingsbijeenkomst, tijdens de bijeenkomst waren de kinderen erg agressief.

 
Een joodse schone


Naeeda Aurangzeb is journaliste. Sinds een half jaar woont zij in Tel Aviv, Israël. Zij werkte en woonde eerder in Jeruzalem en de Verenigde Staten. In Nederland werkte zij o.a voor TV West, de NMO en de NCRV en schreef het boek ‘Verdreven Palestijnen’.

avatar

Wij Blijven Hier werd in 2005 opgericht, omdat ze vonden dat ze er nog niet waren. Inmiddels zijn ze 3000 bijdragen rijker, die vrijwillig door beginnende én gearriveerde verhalenvertellers worden geschreven. Verschillend van columns, persoonlijke ervaringen tot verborgen nieuwsfeitjes. Ze kijken op hun eigen manier tegen de wereld aan, en vertellen zélf het verhaal. Wie zijn ze? Kijk om u heen. Want ze zijn hier. Zij Blijven Hier!

Lees andere stukken van de WBH Redactie