Voorpagina Islam, Media

ISL’AMOUR

Het Suikerfeest en het Offerfeest waren ongetwijfeld de twee mooiste dagen van het jaar. Niet omdat ik onverantwoord veel taai vlees mocht eten of verplicht bij familie op bezoek moest. Niet omdat ik kinderen jaloers kon maken die wél naar school moesten. Niet omdat ik er nagenoeg perfect uitzag. Niet omdat ik mocht zien hoe het schaapje werd geslacht. En zeker niet omdat ik veel te weinig zakgeld kreeg. Nee, nee. Deze dagen staan op mijn netvlies gebrand omdat de liefde tussen mijn ouders zeldzaam floreerde. Elk jaar weer. Terwijl de rest van de familiaire aanhang in volle spanning, afwachtend toekeek hoe het moment suprème zich zou voltrekken, bezegelden mijn ouders de liefde voor elkaar met een delicaat kusje op de wang.

Maar goed, dan ben je tien jaar. En dan weet je niet beter dan dat een wangkus het ultieme wapenfeit is om iemand de liefde te verklaren. Zo deden mijn klasgenootjes op de basisschool dat immers ook. Maar de jaren passeerden, wél 16, ik werd ouder, mijn ouders ook, maar de kus op de wang evolueerde zich niet tot iets meer. Het bleef bij een kus op de wang. Tegelijkertijd deden die mannen en vrouwen op MTV hele andere dingen. Right Thurr.

Terwijl er zich onder mijn neus een donssnorretje ontwikkelde en de testosteron zich ook op andere plekken manifesteerde, begon ik me af te vragen hoe de liefde tussen man en vrouw zich diende te reveleren. Hoe zou ik het later doen? Een innige omhelzing in het openbaar geoorloofd? Of slechts de heimlich bij noodgevallen? Hand in hand de zonsondergang tegemoet? Of de vrouw traditioneel x meter achter de man (vuistregel: één meter per gebaard kind). Een kus voordat je gaat werken? Of alleen een wangkus tijdens het Suikerfeest? Die categorie heikele levensvragen dus.

Daar zit je dan. Ingezakt op de bank. Met je zesentwintig jaar. En geen flauw idee hoe je het zelf moet aanpakken. Maar dan, maar dan. Als een donderslag bij heldere hemel lijkt de Almachtige met zijn enorme drietand een educatief tv-programma de wereld in te schieten: IS L’AMOUR. Een creatieve titel en het begon veelbelovend:

“Hoe verloopt de zoektocht naar de ware liefde op het moment dat je religieus bent opgevoed en vervolgens opgroeit in een samenleving waar de vrije moraal de boventoon voert.”

Wow, dat gaat over mij! Er was een breed assortiment aan moslimachtigen (werkelijk alle soorten en maten) uitgenodigd om hun interpretatie te geven van de liefde in de islam. Er was wat discussie; twee mannen tegen zevenduizend vrouwen. Er waren wat grapjes; er zaten best wat aardige bij. Er waren wat feministen; heel veel. Er was publiek; in alle kleuren. Er waren wat feministen; een hoop. Er was een chatsessie en tenslotte ook nog wat feministen.

Enfin. Ik heb de uitzending uiteindelijk in vijf afzonderlijke etappes, verdeeld over vier dagen, toch maar uitgezongen. De thema van de avond was alles behalve een ‘ode aan de liefde’. En het ging mijns inziens niet over de vraag hoe de islam tegen de liefde aankijkt. Maar hoe de liefde denkt over de islam. Vanuit het perspectief van de makers dan. De uitzending in een notendop:

  • Niet de vrije moraal voerde de boventoon, maar de feministen.
  • Het ging niet over liefde, maar over seks.
  • Marokkaanse moeders hebben een steekje laten vallen bij het opvoeden van de jongens.
  • Het maagdenvlies zit tussen de oren.
  • Voorspel is verplicht, zelfs als je niet weet wat de term inhoudt.
  • Kinderen moeten zo vroeg mogelijk worden opgevoed met dé pil.
  • Eigenlijk mag alles, vanaf de 12e jaar, zo lang het maar in naam van de ‘liefde’ gebeurt.

Wat een veelbelovende avond had moeten worden, mondde uit in zenuwslepende avonden die zélfs niet door mijn oudbakken zoutjes konden worden gered. De banaliteit vierde, zoals het de 21e eeuw betaamt, werkelijk weer hoogtij. Godzijdank weet ik nu wél dat presentatrice Naeeda op haar veertiende ‘ontmaagd’ is, dat Arie Boonsma vrijgezel is én dat het maagdenvlies tussen de oren zit. Helaas zijn mijn andere prangende vragen over de liefde verre van beantwoord. Misschien wordt het tijd om toch maar eens op mijn ouders af te stappen en na de eerstvolgende wangkus een hartig woordje met hen te wisselen. Ik heb het vermoeden dat ze meer van de liefde af weten dan we met zijn allen veronderstellen.

avatar

Abdelkarim. Voormalig hoofdredacteur van Wijblijvenhier.nl. Documentairemaker. Is geboren in de Zeeuwse contreien en wist al op vroege leeftijd dat het boerenleven niet voor hem was weggelegd. Hij besloot om zijn hooivork aan de wilgen te hangen, de koeien vaarwel te zeggen en zijn geluk te beproeven in Rotterdam. Hij studeerde Nieuwe Media aan de Universiteit van Amsterdam, was als journalist werkzaam bij de VARA, columnist voor KRO Hemelbestormers en Joop.nl, praat graag tegen vreemden, schaamt zich slechts voor zijn tenen en hoopt dat zijn levensmotto ooit de geschiedenisboeken ingaat: "Als je een geit een jurk cadeau geeft, weet je nooit wat er gebeurt"

Lees andere stukken van Abdelkarim