Voorpagina Ervaringen

M’n waggie en ik: The End

‘Ik moet deze auto wegdoen’. Pas toen ik deze woorden sprak, besefte ik wat ik net had gezegd. Deze woorden waren daarvoor nimmer in me opgekomen, maar nu werd ik er even stil van. De stilte maakte plaats voor allerlei beelden die nu in mijn hoofd begonnen af te spelen. Ik had deze auto gekocht toen ie nog 12 jaar was, ik was er zo trots op, had er ‘hard’ voor gewerkt en ik had eindelijk mijn eigen auto, een mooie Toyota!

Sindsdien had ’t me nooit in de steek gelaten, hij was betrouwbaarder dan de mooie blauwe ogen van Kofi Annan. M’n lidmaatschap bij de wegenwacht was al die jaren meer een gift voor de ANWB. Ik heb er nooit gebruik van hoeven te maken. En ik wist al meteen vanaf het begin, wijblijvenbijelkaar.nl tot de dood ons scheidt! Maar nu gaat het plots allemaal zo snel en heeft hij niet lang meer te gaan. Ik heb de eerste hartritmestoornissen al geconstateerd, de ademhaling gaat ook steeds moeizamer en het warme weer helpt ook al niet mee. Het is triest om hem zo snel achter uit te zien gaan en het komt allemaal zomaar ineens uit de lucht vallen. Vorige week reed ie nog als een trein.

M’n vrienden zeiden al heel lang tegen mij om een andere te nemen, maar ik wilde er gewoon niet naar luisteren, ik laat m’n waggie niet in de steek. Ook als m’n buurtjongens elke week weer met een andere gloednieuwe wagen langsreden, werd ik niet jaloers. De florerende drugsbusiness in mijn wijk is een te makkelijke weg richting ‘the rich and famous’. Als legale drugsdealer is mijn weg misschien iets omslachtiger, maar zolang ik mijn waggie had, dacht ik er niet eens aan. Ik was gewoon tevreden en waarom ook niet?

Verschillende malafide autohandelaren hadden in de tussentijd al een bod gedaan op mijn trouwe maatje, maar telkenmale weigerde ik resoluut doch vriendelijk. Hij schijnt namelijk erg gewild te zijn in Afrika, al is ie nu al 17 lentes oud. Maar nu is het zo ver dat ik zelf zo’n ongure handelaar moet bellen en mijn waggie met de nodige kunst en vliegwerk nog een laatste Afrikaanse avontuur mee zal laten maken. Ik kan hem gewoon niet meer zien in deze staat. Volgens de verhalen zorgen Afrikanen heel erg goed voor hun kamelen, dus ik denk dat ze ook wel geschikt zullen zijn om de laatste palliatieve zorg aan mijn wagen te geven.

De zoektocht naar een nieuw maatje op vier wielen kan nu echter niet te lang duren, want zonder een auto ben ik als een bakker zonder oven. Mocht je dus iets leuks in de aanbieding hebben, schroom dan niet om dat even aan me door te geven. Tot die tijd probeer ik van deze laatste dagen met mijn Toyota een gedenkwaardige periode te maken, insha Allah.

avatar

ReFlex is WBH’er van het eerste uur. Geboren in de jungle van India, opgegroeid in de straten van Rotterdam-West. Het leven is een paradox, dus is hij getrouwd met een Amsterdamse Pakistaanse. Hij is apotheker van beroep, Ajax-supporter van nature. Plezier haalt hij uit zijn islamitische studies, uit zijn sport en vooral uit zijn gezin en twee kinderen! Oh ja...en zijn naam is Jilani Sayed.

Lees andere stukken van