Voorpagina Ervaringen, Gastarbeiders, Maatschappelijk

De strijd heb ik verloren

Famile Arslan is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Hoe kwetsbaar is de mens toch. Een aantal korte nachten na elkaar en ik voel me gebroken. Zou het aan mijn leeftijd liggen. Misschien, ik heb in mijn studietijd vaak genoeg nachten overgeslagen. Vooral in tentamentijd en soms voor de lol als mijn beste vriendin, mijn liefste nichtje Ayfer uit Duitsland bij me op bezoek was. Dagen en nachten waren niet genoeg om bij te praten, lachen, huilen, dromen en wensen. We lijken veel op elkaar terwijl we als dag en nacht verschillen.

Ayfer is ook Turkse en een bewuste moslim. Zij is ook opgegroeid in Europa. Zij is ook klein en slanker dan ik ook zal zijn. Zij heeft een donkere huidskleur en heeft een ander leven gekozen. Ik heb haar keuze altijd gerespecteerd maar ik mis haar zo vreselijk.

Ayfer heeft ervoor gekozen om terug te keren naar Turkije. Zij wilde niet studeren en is getrouwd met een Turkse man die niet naar Europa wilde komen. Zij heeft nu drie kinderen. Ayfer woont in de regio waar we allebei zijn geboren. Al 13 jaar ben ik niet in mijn geboortestad geweest, waardoor ik haar ook niet gezien heb. Wel is zij in de tussentijd een keer langs gekomen, om mij te zien, om mij te bezoeken. Ook toen waren dagen en nachten niet genoeg. Zij was toen getrouwd en had een kind. Ik was bezig met mijn carrière bij Justitie.

Nog steeds hebben we een sterke band, we voelen elkaar aan, we dromen elkaars pijnen en vreugden. Vandaag heb ik haar gesproken en verteld dat er nog iemand van mijn wereld weder zal keren naar mijn geboorteland. Mijn zusje Fatma is gisteren verloofd met mijn liefste neef Murat. Vreugde in mijn hart, zo blij als ik maar kan zijn. Ik weet dat Fatma een goed leven tegemoet gaat. Zij gaat in Istanbul wonen. Een stad tussen werelden, een stad enkel drie uur verwijderd van Nederland. Maar toch zal ik mijn kleine meid missen. Ik zal haar glimlach missen, ik zal haar schoonheid missen, ik zal zelfs de irritante houding missen, daar gaat ze, mijn kleine dame, mijn meid.

Mijn moeder is vroeger erg ziek geweest, waardoor ik zeer nauw betrokken was bij de verzorging en opvoeding van mijn zusjes en broertje. Maar Fatma is mijn lieveling geweest, ik heb haar veel bewuster meegemaakt omdat ik wat ouder was. Veel mensen in de buurt dachten dat zij mijn dochter was, qua leeftijd zou het ook goed kunnen. Die kleine meid is een bruid geworden. Zij is gast en zal vertrekken uit ons huis, uit deze stad, dit land.

Ik vroeg Fatma of zij het wel zeker wist of ze weg wilde gaan. Zou ze Nederland niet missen? Haar antwoord was hetzelfde als Ayfer 14 jaar geleden gaf. Ik zal je missen, als zout in brood zal ik je gemis proeven echter ik voel me niet prettig in dit land, ik voel me niet gewaardeerd, ik heb het gevoel dat ik niet verder kan groeien. Ik wil naar een plek waar ik niet anders ben, daar waar ik gewoon mijn ding kan doen.

Daar was ik dan de bruggenbouwer, zij die zich zo inzette voor de maatschappij, zij die zo betrokken was, zij die hiervoor gewaarschuwd had. Ik heb de strijd verloren. Ik heb gevochten, gestreden en verloren. De verharding heeft gewonnen. Zij heeft de twee meest dierbare mensen in mijn leven weggejaagd, twee mensen vertrekken uit mijn leven omdat Europa hen geen ruimte bied. Voor wie moet ik nu vechten, voor wie is mijn strijd, wie zal Ayfer en Fatma volgen?


Famile Arslan (34) is geboren in Turkije en sinds 1975 in Nederland. Nu is ze advocaat en procureur in Den Haag.

avatar

Wij Blijven Hier werd in 2005 opgericht, omdat ze vonden dat ze er nog niet waren. Inmiddels zijn ze 3000 bijdragen rijker, die vrijwillig door beginnende én gearriveerde verhalenvertellers worden geschreven. Verschillend van columns, persoonlijke ervaringen tot verborgen nieuwsfeitjes. Ze kijken op hun eigen manier tegen de wereld aan, en vertellen zélf het verhaal. Wie zijn ze? Kijk om u heen. Want ze zijn hier. Zij Blijven Hier!

Lees andere stukken van de WBH Redactie